Hryniewiecki Bolesław
Hryniewiecki Bolesław – ur. 20.02.1875 w Międzyrzecu Podlaskim, zm. 13.02.1963 w Brwinowie; botanik, pionier ochrony przyrody. W 1892 rozpoczął studia przyrodnicze w Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Za udział w manifestacji patriotycznej w 1894 został zesłany w głąb Rosji. W Dorpacie ukończył studia botaniczne i chemiczne. Na początku XX wieku odbył wiele podróży naukowych w głąb Rosji: Ural, Kaukaz, Armenia. Ich rezultatem był opis flory i geografii roślin w guberni permskiej, ufijskiej i orenburskiej. Oszacował m.in. obszar występowania buka zwyczajnego, kłoci wiechowatej, olchy szarej i kotewki. Studia uzupełniające odbył w Lipsku, Jenie, Genewie i Grazu. W 1904 uzyskał stopień docenta botaniki. W okresie od 1914 do 1919 był profesorem uniwersytetu w Odessie i dyrektorem ogrodu botanicznego w tym mieście. W 1919 przyjechał do Polski. Zamieszkał w Warszawie. Zorganizował, a następnie pełnił funkcję kierownika Zakładu Systematyki Roślin Uniwersytetu Warszawskiego. Uzyskał tytuł profesora. Specjalizował się w systematyce i geobotanice. Przygotował plan powołania rezerwatu przyrody nad Jeziorem Wigry. Przeprowadził syntetyczne badania flory Litwy. Przedstawił kwestie dotyczące ochrony kilku rezerwatów przyrody. W latach 1920-1960 był dyrektorem Ogrodu Botanicznego. W kadencji 1926-1927 rektor Uniwersytetu Warszawskiego. Jeden z współzałożycieli Polskiego Towarzystwa Botanicznego w 1926. Był wiceprezesem Państwowej Rady Ochrony Przyrody, pełnił funkcję prezesa Ligi Ochrony Przyrody w latach 1929-1939. W latach 1921-1946 redaktor naczelny czasopisma „Archiwum Nauk Biologicznych TNW”, a w latach 1930-1939 redaktor naczelny „Planta Polonica”. W czasie II wojny przebywał w Brwinowie, zmuszony przez Niemców zrezygnował na czas okupacji z pełnienia funkcji dyrektora Ogrodu Botanicznego. Po wojnie do 1957 kontynuował wykłady z anatomii i geografii roślin, florystyki i historii botaniki. Był pionierem ochrony przyrody w kraju, jego działalność przyczyniła się do utworzenia Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz Świętokrzyskiego Parku Narodowego. Autor prac: Nasze lasy (1901), Tentamen florae Lithuaniae. Zarys flory Litwy (1933), Zarys dziejów botaniki (1949).
Źródła: Bolesław Hryniewiecki (1926-1927), https://www.uw.edu.pl/uniwersytet/historia-uw/rektorzy-uw/boleslaw-hryniewiecki/ [dostęp: 18.10.2019]; R. Gawkowski, Bolesław Hryniewiecki – Dyrektor uniwersyteckiego ogrodu, „Uniwersytet Warszawski Pismo uczelni”, 2010, nr 6; W. Szafer, Bolesław Hryniewiecki 1875-1963, „Kwartalnik Historii Nauki i Techniki”, 1964, nr 1; A. Śródka, Uczeni Polscy XIX-XX stulecia, t. 2, Warszawa 1995; B. Wysokińska, Bolesław Hryniewiecki (1875-1963), „Kwartalnik Historii Nauki i Techniki”, 2016, R. 61, nr 3; ZRF, Hryniewiecki Bolesław [w:] Słownik biologów polskich, S. Feliksiak, Warszawa 1987.
