Janik Franciszek
Janik Franciszek – ur. 7.07.1900 w Mszance, zm. 27.12.1975 w Warszawie; pilot, konstruktor lotniczy, teoretyk lotnictwa. W 1919 rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej. W 1927 uzyskał dyplom inżyniera mechanika. Został asystentem prof. Maksymiliana Hubera. Sprawował kontrolę nad budową tunelu aerodynamicznego w Warszawie, przeznaczonego do badań naukowych. W latach 1928-1930 pracował w Biurze Konstrukcyjnym Broni Pancernej Instytutu Badań Inżynierii w Warszawie. Brał udział w pracach projektowych lekkiego czołgu szybkobieżnego wz. 30. W 1930 objął funkcję kierownika działu płatowców w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa. Zajmował się modernizacją obliczeń prototypów samolotów i szybowców, a także próbami statycznymi. Kontrolował obliczenia 25 prototypów samolotów turystycznych, 9 komunikacyjnych, 21 szybowców, motoszybowca, balonu zaporowego P-N. Samodzielnie wykonał obliczenia dla 9 samolotów, m. in. LWS-3 „Mewa”, PZL-46 „Sum”, czy PZL-50 „Jastrząb”. Wspólnie z inż. Weissem i Feliksem Pawłowiczem brał udział w projektowaniu motoszybowca, którego budowa nie została jednak dokończona. W 1937 opublikował pracę Wymagana wytrzymałość samolotu, w której zastosował po raz pierwszy tzw. krzywą wyrwania (krzywą obciążeń manewrowych), włączoną po II wojnie światowej do przepisów międzynarodowych. Brał udział w krajowych i zagranicznych zawodach sportowych. M.in. trzykrotnie star¬tował w Między¬narodowych Zawodach Balo¬nowych o Puchar Gordona Bennetta, a w 1938 r. w Brukseli na balonie JP-2GB „LOPP” z kpt. Antonim Januszem zajął I miejsce. W czasie II wojny światowej został ewakuowany do Rumunii, a następnie do Francji. Wykładał tam budowę płatowców i aerodynamikę w Batalionie Oficerów Lotnictwa. W Paryżu pracował w fabryce lotniczej Capra. Prowadził prace nad dwusilnikowym samolotem myśliwskim dalekiego zasięgu CAPRA R-40. W 1941 przyjechał do Ankary w Turcji, gdzie pracował w fabryce lotniczej. Był szefem kontroli oraz obliczeniowcem w biurze konstrukcyjnym. W 1945 wrócił do kraju. Rozpoczął pracę w Instytucie Lotnictwa oraz w Politechnice Warszawskiej. Wykładał teorię lotniczą oraz wykonywał ekspertyzy lotnicze. W 1970 przeszedł na emeryturę.
Źródła: A. Glass, Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939, Warszawa 1977; Janik Franciszek, http://www.samolotypolskie.pl/samoloty/1369/126/Janik-Franciszek [dostęp: 16.10.2019]; J. Płoszajski, Technicy lotnictwa polskiego na Zachodzie 1939-1946, Warszawa 2007; J. R. Konieczny, T. Malinowski, Mała encyklopedia lotników polskich, t. 1, Warszaw 1983.
