Infeld Leopold
Infeld Leopold – ur. 20.08.1898 w Krakowie, zm. 15.01.1968 w Warszawie; fizyk, nominowany do Nagrody Nobla. Studiował fizykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1921 uzyskał stopień doktora. Studia uzupełniające odbył w Berlinie w 1923. W 1930 został asystentem w Katedrze Fizyki Teoretycznej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W 1932 w Lipsku wspólnie z holenderskim naukowcem Bartelem van der Waerdenem zastosował rachunek spinorowy do ogólnej teorii względności Einsteina. Następne osiągnięcie dotyczyło użycia jednego z głównych równań relatywistycznej mechaniki kwantowej, czyli równania Diraca, do kategorii czasoprzestrzeni w ogólnej teorii względności. Stworzył model ruchu elektronu w oddziaływaniu pola grawitacyjnego. W trakcie pobytu na stypendium Fundacji Rockefellera w Cambridge poznał Maxa Borna. Wspólnie dokonali uogólnienia klasycznego modelu elektrodynamiki Maxwella, którego efektem był nieliniowy opis pola elektromagnetycznego (tzw. elektrodynamika Borna-Infelda). W 1936 wyjechał do Princeton w USA, gdzie był stypendystą Institute for Advanced Study. Tam rozpoczął współpracę z Albertem Einsteinem, a rezultatem ich wspólnej pracy były równania ruchu w ogólnej teorii względności (tzw. teoria Einsteina-Infelda-Hoffmanna). Udowodnił również, że promieniowanie grawitacyjne może zostać wyeliminowane przez odpowiedni wybór układu współrzędnych. Ważnym osiągnięciem było wyprowadzenie z ogólnej teorii względności równań ruchu dla gwiazd podwójnych (metoda przybliżeń EIH). Badania te znalazły zastosowanie w astrofizyce do opisu ruchu i przemian gwiazd. W latach 1938-1950 pracował na Uniwersytecie w Toronto. W 1950 wrócił do kraju, pracował w katedrze fizyki teoretycznej na Uniwersytecie Warszawskim. Wespół z Wojciechem Rubinowiczem stworzył Instytut Fizyki Teoretycznej UW. W 1953 został zatrudniony w Instytucie Fizyki Polskiej Akademii Nauk. Jego najważniejsze prace: Nowe drogi nauki. Kwanty i materia (1933), Ewolucja fizyki. Rozwój poglądów od najdawniejszych pojęć do teorii względności i kwantów (1998).
Źródła: E. Infeld, Wspomnienia syna, „Postępy Fizyki”, 2011, z. 4; Infeld Leopold, https://sztetl.org.pl/pl/biogramy/4873-infeld-leopold [dostęp: 17.10.2019]; Leopold Infeld, https://www.fuw.edu.pl/sylwetki-fizykow/articles/leopold-infeld.html [dostęp:17.10.2019]; J. Nalewajko-Kulikov, Infeld Leopold [w:] Żydzi polscy. Historie niezwykłe, Warszawa 2010; A. Śródka, Uczeni Polscy XIX-XX stulecia, t. 2, Warszawa 1995; J. Wróbel, Powrót Profesora Infelda, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej” 2004, nr 11.
