Glixelli Stanisław

Glixelli Stanisław – ur. 3.03.1882 w Warszawie, zm. 30.03.1952 w Poznaniu; chemik. W okresie 1901-1904 studiował nauki przyrodnicze na Wydziale Matematyczno-Fizycznym na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Pracę dyplomową przygotował z zakresu fizykochemii (dotyczyła równowagi między roztworem a kryształami mieszaniny siarczanu cezu i amonu). W 1904 przeniósł się na Uniwersytet Jagielloński. W 1906 został asystentem w II Zakładzie Chemicznym UJ. W 1908 zdobył stopień doktora filozofii na podstawie pracy O działaniu siarkowodoru na sole cynkowe. W 1911 został asystentem w Zakładzie Ogólnej Technologii Chemicznej w Warszawie. W 1912 odbył studia uzupełniające na Uniwersytecie w Getyndze. Był jednym z współorganizatorów akcji zabezpieczania aparatury i urządzeń Instytutu Politechnicznego w Warszawie przed wywiezieniem do Rosji. W okresie od 1915 do 1920 był p.o. profesora chemii nieorganicznej i kierownika pracowni chemicznej. W 1920 został kierownikiem Katedry Chemii Ogólnej na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. W roku 1924/1925 pełnił funkcję dziekana Wydziału Rolniczo-Leśnego. W pracy naukowej zajmował się badaniem elektrycznych aspektów reakcji chemicznych i fizykochemią koloidów. Opracował fizykochemiczne metody otrzymywania koncentratów z ubogich rud cynkowych. Wraz z Józefem Zawadzkim obliczył potencjał elektrokinetyczny siarki. W swoich pracach naukowych objaśnił, obalając teorię A. Coehna, iż ładunki elektryczne koloidów nie powstają wyłącznie na drodze czysto fizycznej, a w procesach tych trzeba uwzględniać też zjawiska chemiczne. Stworzył nowatorską metodę pomiaru potencjału elektrokinetycznego, tzw. metodę Glixellego. Zaprojektował i kierował budową gmachu Zakładu Chemii Ogólnej Uniwersytetu Poznańskiego. W 1920 został członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, w 1950 Polskiej Akademii Umiejętności. W latach 1936–1937 był prezesem Polskiego Towarzystwa Chemicznego. W czasie II wojny światowej przebywał w Warszawie i prowadził tajne nauczanie. W 1944 po upadku powstania przeprowadził się do Kielc. W 1945 powrócił do Poznania. Został kierownikiem Zakładu Chemii Ogólnej.

Źródła: Biogramy uczonych polskich, Część III: Nauki ścisłe, red. A. Śródka, P. Szczawiński, Wrocław 1986; A. Artymiak, K. Maślankiewicz, Glixelli Stanisław [w:] Polski Słownik Biograficzny, T. VIII, Wrocław-Kraków-Warszawa 1959; A. Śródka, Uczeni Polscy XIX-XX stulecia, t. 1, Warszawa 1994.