Belweder

Belweder – pierwszy opracowany w kraju przez Warszawskie Zakłady Telewizyjne czarno-biały odbiornik telewizyjny. Był następną odbiornika „Wisła”. Prace nad projektem rozpoczęły się w 1955 i trwały do 1957. Posiadał wymiary ekranu 220 x 290 mm, a cała konstrukcja 510 x 410 x 370 mm. Prostokątny kineskop miał szybę ochronną zabezpieczającą przed implozją. Waga telewizora wynosiła ok. 23 kg. Obudowa odbiornika była wykonana z płyty paździerzowej oklejonej fornirem. W telewizorze zastosowano po raz pierwszy nowoczesne lampy elektronowe, elementy półprzewodnikowe, oporniki miniaturowe o obciążalności 0,1 W, kondensatory ceramiczne, rdzenie ferrytowe oraz przewody symetryczne. Urządzenie składało się z 16 lamp m.in. kineskopowej. Zastosowano polskiej produkcji germanowe diody półprzewodnikowe w układzie detektora częstotliwości, detektorze wizji, a także w układzie automatycznej regulacji wzmocnienia i prostownikach napięciowych. Lampy były połączone w szereg, zasilane o natężeniu 0,3 A, prądem przemiennym o napięciu 220 V. Zainstalowano transformator nowoczesnej krajowej konstrukcji wytwarzający napięcie do kineskopu od 11 do 13 kV. Urządzenie odbierało program telewizyjny na jednym z ośmiu kanałów TV albo program radiowy na falach UKF. Przełącznik kanałów nie był wyposażony w obwody dla ośmiu kanałów. Posiadał gniazdo, które było przeznaczone do podłączania pilota zdalnego sterowania. Głośność była regulowana za pomocną owalnego pokrętła z magnesem trwałym. Telewizor był wytwarzany w latach 1957-1965. W 1958 sprzedaż osiągnęła 60 tys. egzemplarzy. Produkowano go w odmianach 14-calowej oraz 17-calowej.

Źródła: Telewizor Belweder, http://www.fonar.com.pl/audio/katalog/belweder.htm [dostęp: 30.09.2020]; Telewizor czarno-biały „Belweder” – model OT 1782, http://muzea.malopolska.pl/obiekty/-/a/content/1115704/26867/pop_up?_101static_viewMode=print [dostęp: 30.09.2020]; W. Trusz, J. Dombrowicki, Radio i telewizja w domu, Warszawa 1958.