Bank Kupiecki Łódzki SA

Bank Kupiecki Łódzki SA – utworzony w 1897 drugi bank akcyjny w Łodzi. Powstał na bazie Domu Bankowego Leopolda Landaua. Działalność została zainicjowana i była wspierana przez łódzką rodzinę Geyerów (pionierzy przemysłu bawełnianego) a także Landauów, Kindlerów, Meyerhoffów oraz Dobrackich przy współpracy rosyjskich banków akcyjnych z Petersburga. Prezesem spółki został Emil Geyer, dyrektorem banku Borys Wachs, który pełnił tę funkcję do 1921. Celem działalności banku było kredytowanie przemysłu oraz operacje papierami wartościowymi. W 1899 otwarto oddział w Odessie. Na początku XX w. bank kontynuował swoją ekspansję, przejmując domy bankowe Szymona Neumanna i Dawida Maliniaka (handel herbatą). Wkroczył tym samym na warszawski rynek kredytowy (1910). Poprzez tę operację związał się ze Starachowickimi Zakładami Górniczo-Hutniczymi a także Zakładami Lilpop, Rau i Loewenstein. W latach 1897-1911 kapitał akcyjny spółki wzrósł z początkowej sumy 2 mln rubli do 5 mln rubli. W latach 1914-1915 poniósł poważne straty, które musiał pokryć z funduszu rezerwowego (suma strat wyniosła 681 tys. rubli). U progu lat 20. firma przeniosła siedzibę do Warszawy, a centrala w Łodzi przekształcona została w oddział. Bank ogłosił upadłość 6.07.1925. Ostatnim prezesem spółki był Borys Wachs.

Źródła: Ilustrowana encyklopedia Łodzi. Od wojny do niepodległości. Miasto w latach 1914-1918, z. 8; W. Morawski, Bankowość prywatna II Rzeczypospolitej, Warszawa 1996; W. Morawski, Pozawarszawskie banki prywatne, „Ludzie i pieniądze: od pierwszej do drugiej wojny światowej”, cz. 11; W. Morawski, Słownik historyczny bankowości polskiej do 1939 roku, Warszawa 1998; S. Pytlas, Łódzka burżuazja przemysłowa w latach 1864–1914, Łódź 1994.