Stachiewicz Wacław

Z
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stachiewicz Wacław – ur. 19.11.1894 we Lwowie, zm. 12.11.1973 w Montrealu; generał, twórca programu przebudowy i modernizacji armii, planów mobilizacyjnych, pisarz wojskowy. W 1912 został członkiem Związku Strzeleckiego (ZS) i rozpoczął studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W l. 1913-1914 ukończył szkołę podoficerską i niższą szkołę oficerską ZS we Lwowie. Od 1914 służył w I Brygadzie Legionów. Po kryzysie przysięgowym wcielony do armii austriackiej. Po dezercji wiosną 1918, został szefem sztabu Komendy Naczelnej nr 1 Polskiej Organizacji Wojskowej w Warszawie. W l. 1918-1919 służył w Dowództwie Okręgu Generalnego w Warszawie, 1919-1921 w sekcji organizacyjnej Departamentu I Broni Głównych Ministerstwa Spraw Wojskowych i sekcji organizacyjnej Oddziału I Sztabu MSWojsk. W 1920 powołany do sztabu Armii Rezerwowej. Po ukończeniu Ecole Superieure de Guerre (1921-1923) był wykładowcą w Wyższej Szkole Wojskowej. W 1926 został szefem Oddziału I Sztabu Generalnego Armii, rok później oficerem sztabu Inspektoratu Armii. Od 1928 był kolejno dowódcą: 27 pułku piechoty w Częstochowie (do 1929), piechoty dywizyjnej 1 Dywizji Piechoty Legionów w Wilnie (do 1933) i dowódcą 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie. W 01.1935 awansował do stopnia generała brygady. 24.06.1935 objął stanowisko szefa Sztabu Głównego. Skupił się na kwestiach związanych z przygotowaniem kraju do wojny pod względem organizacyjnym i materiałowym. Doprowadził do wdrożenia planu przebudowy i modernizacji wojska. Prace nad rozbudową i unowocześnianiem wojska przyniosły efekty w artylerii, lotnictwie, marynarce. Przerwał je wybuch II wojny światowej. Według jego wytycznych Oddział I Sztabu Głównego pod kierownictwem płk. dypl. Józefa Wiatra, przygotował nowy plan mobilizacyjny; 1.05.1938 w życie wszedł plan „W”, który po uzupełnieniach obowiązywał od 15.05.1939 jako plan „W2”. Koordynował też prace nad planem wojny z Rosją (plan „Wschód”) i od 4.03.1939 nad planem wojny z Niemcami (plan „Zachód”). Od września 1939 do 1940 internowany w Rumunii, następnie przebywał w Algierii, od 1943 w Wielkiej Brytanii. W 1948 wyjechał do Kanady. Skupił się na badaniach historycznych oraz pracy społecznej. W styczniu 1964 mianowany generałem dywizji.

Źródła: K. Dopierała, Stachiewicz Wacław [w:] Encyklopedia Polskiej Emigracji i Polonii, red. K. Dopierała, t. 4 P-S, Toruń 2005; H. Korczyk, Stachiewicz Wacław Teofil [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. XLI, Warszawa-Kraków 2002; T. Kryska-Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej, Warszawa 1991; R. Rybka, K. Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja, Warszawa 2010; B. Stachiewicz, Generał Wacław Stachiewicz. Wspomnienie, Warszawa 2004; M. Tarczyński, Generał Wacław Stachiewicz – dowódca, sztabowiec, pisarz [w:] W. Stachiewicz, Wierności dochować żołnierskiej. Przygotowania wojenne w Polsce 1935-1939 oraz kampania 1939 w relacjach i rozważaniach szefa Sztabu Głównego i szefa Sztabu Naczelnego Wodza, oprac. Marek Tarczyński, Warszawa 1998.