Stępiński Zygmunt

Z
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stępiński Zygmunt – polski architekt urbanista, żołnierz. Ur. 30.10.1908 w Warszawie, zm. 17.08.1982 w Warszawie. Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1933 uzyskał tytuł inżyniera architekta za projekt „Hotel Touring Klubu nad morzem”. W l. 1935-1938 projektant wnętrz w kierownictwie Przebudowy Kolejowego Węzła Warszawskiego Ministerstwa Komunikacji. Autor projektów wnętrz m. in. Dworca Głównego i Salonu Demonstracyjnego Elektrowni Warszawskiej. W l. 1937-1939 pracował u Bohdana Pniewskiego, współprojektant Muzeum Przemysłu i Techniki, Kopca Józefa Piłsudskiego na Sowińcu, Klubu Pracowników Polskiego Radia, wnętrza polskiego pawilonu Targów Lewantyńskich w Tel Awiwie. W 1939 brał udział w obronie Warszawy, gdzie prowadził rejestrację zniszczeń. Od 1941 oficer informacyjny 119. Plutonu saperów ZWZ/AK (pseud. Plastyk). Wykonywał projekty wnętrz lokali konspiracyjnych, prowadził konspiracyjne zajęcia z rysunku odręcznego i ćwiczenia z meblarstwa. Od 1945 pracował w Biurze Odbudowy Stolicy. Autor rekonstrukcji Grobu Nieznanego Żołnierza na Placu Zwycięstwa, odbudowy ulic Nowego Światu i Krakowskiego Przedmieścia (w tym rekonstrukcji 12 kamienic i „Dziekanki”) oraz projektu osiedla Kubusia Puchatka. Od 1947 z Józefem Sigalinem, Stanisławem Jankowskim i Janem Knothe pracował przy projekcie Trasy W-Z. Zajmował się nadzorowaniem realizacji wschodniego odcinka, włączając Pałac Pod Blachą i osiedle Mariensztat. W 1948 został kierownikiem pracowni projektowo-gospodarczej Traktu Królewskiego obejmującego Plac Zamkowy i Aleje Jerozolimskie. Od 1949 kierownik pracowni urbanistyki Biura Odbudowy Stolicy. W l. 1950-1958 nadzorował Zespół Śródmieście Biura Urbanistycznego Warszawy, generalny projektant Miastoprojektu „Śródmieście” w l. 1953-1965. Od 1964 członek Rady Ochrony Dóbr Kultury w Warszawie. Autor wielu artykułów prasowych dotyczących architektury stolicy.

Źródła: S. Konarski, Zygmunt Władysław Stępiński [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. 43, Wrocław 2004-2005; K. Mordyński, Plac Bankowy i oś corazziańska w koncepcji powojennej odbudowy Warszawy, „Almanach Warszawy” t. 12 (2018).