Rayski Ludomir

Z
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rayski Ludomir – pilot, inżynier, generał brygady Wojska Polskiego. Ur. 28.12.1892 w Krakowie (lub w Czasławiu k. Wieliczki), zm. 11.04.1977 w Londynie. W 1914 przystąpił do oddziałów strzeleckich w 2 kompanii II batalionu 1 pp Legionów Polskich Józefa Piłsudskiego. W 1915 został wysłany do armii tureckiej. W Maltepe skończył szkołę oficerską i odbył służbę w tureckim lotnictwie. Walczył pod Dardanelami. 2.12.1918 został zwolniony ze służby i w 1919 wstąpił do 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego w Odessie. Walczył podczas wojny polsko-bolszewickiej i zyskał sławę jako najlepszy lotnik bombowy. W 1922 ukończył studia na Politechnice Lwowskiej z dyplomem inżyniera dróg i mostów. W 1927 mianowany na szefa departamentu Lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych. Rayski postulował rozwój lotnictwa opartego na rodzimych konstrukcjach i wspieranie przedsięwzięć w tym względzie przez polski przemysł. Był inicjatorem utworzenia Państwowych Zakładów Lotniczych. Przeciwny polityce Francpolu i Aerolotu, która według niego hamowała rozwój polskiego lotnictwa. W l. 30 Rayski realizował plan rozwoju polskiego lotnictwa, zwiększając liczbę eskadr do 15 i wprowadzając nowe typy samolotów wszystkich rodzajów. 8.08.1936 mianowany na dowódcę lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych. Funkcję sprawował do 1939, wówczas został dowódcą misji wojskowej w Londynie. Prowadził tam rozmowy dotyczące zakupów materiałów wojennych. Brał udział w wywozie polskiego złota do Rumunii. Po przedostaniu się do Paryża bez skutku starał się o przyjęcie do Wojska Polskiego. Rayski został uznany za winnego złego stanu lotnictwa polskiego przed wybuchem wojny w 1939. W 1940 udał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został przyjęty w stopniu majora do Royal Air Force. W l. 1943-1946 pełnił funkcję delegata Inspektoratu, następnie Dowództwa Polskich Sił Powietrznych na Środkowym Wschodzie. Rayski osiadł na stałe w Londynie i pracował jako kreślarz w instytucie topograficznym. Pełnił również funkcję prezesa Stowarzyszenia Lotników Polskich w Anglii.

Źródła: J. B. Cynk, Polskie lotnictwo wojskowe w okresie międzywojennym, „Lotnictwo” 2004, nr 11; A. Glass, Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939, Warszawa 1976; Ku czci poległych lotników, red. M. Romeyko, Warszawa 1933; P. Stawecki, Słownik Biograficzny Generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994; W. Subotkin, Z kart historii polskiego lotnictwa, Szczecin 1985; P. Stawecki, Ludomił Antoni Korab Rayski, https://www.ipsb.nina.gov.pl/a/biografia/ludomil-antoni-korab-rayski (dostęp 3.04.2019); Ludomił Rayski i rozwój polskiego lotnictwa wojskowego II Rzeczpospolitej, http://phw.org.pl/ludomil-rayski-rozwoj-polskiego-lotnictwa-wojskowego-ii-rzeczpospolitej/ (dostęp 3.04.2019).