Politechnika Warszawska

Z
Skocz do: nawigacja, szukaj

Politechnika Warszawska – publiczny uniwersytet techniczny założony w 1915 w Warszawie. Uczelnia z polskim językiem wykładowym kontynuowała tradycje wyższego kształcenia technicznego w Warszawie z okresu działania Szkoły Przygotowawczej (1826–1831) i Instytutu Politechnicznego im. Cara Mikołaja II (1898–1914). Politechnika powstała dzięki wysiłkom Towarzystwa Naukowego Warszawskiego za przyzwoleniem niemieckiego gubernatora gen. Hansa Hartwiga von Beselera. Powołanie uczelni miało miejsce 15.11.1915. Studia prowadzone były na czterech wydziałach: Architektury, Budowy Maszyn i Elektrotechniki, Chemicznym oraz Inżynierii Budowlanej i Rolnej w kompleksie budynków dawnego Instytutu. Pierwszym rektorem został prof. Zygmunt Straszewicz. W 1919 studiowało na Politechnice 2 000 osób. Wobec stopniowego wzrostu liczby studentów Senat podjął decyzję o budowie nowych budynków, m.in. Instytutu Aerodynamicznego, Elektrotechniki i Technologii Chemicznej. W latach 1922-1930 oddano też do użytku tzw. kolonię akademicką przy placu Narutowicza, czyli zespół akademików z basenem, biblioteką i pełnym wyposażeniem. Działalność uczelni określała ustawa sejmowa z dnia 13.07.1920 roku oraz statut, który wszedł w życie 14.06.1921. W roku akademickim 1922/1923 liczba studentów wyniosła 4100. W 1927 rozpoczął działalność Instytut Aerodynamiczny, a w 1929 Drogowy Instytut Badawczy. W roku 1928/1929 na trzech wydziałach zostały utworzone studia techniczno-wojskowe. W 1928 powstało Stowarzyszenie „Studium Technologiczne”, którego celem była pomoc w budowie nowych siedzib dla kierunków: technologia chemiczna oraz elektrotechnika. W okresie dwudziestolecia międzywojennego wraz z Politechniką Lwowską uczelnia stała się ważnym centrum kształcenia kadr technicznych w Polsce. W ciągu 23 lat działalności liczba studentów wzrosła z poziomu 500 do 4673. Uczelnia przez ten okres nadała 5951 dyplomów, 66 doktoratów, 50 habilitacji oraz 15 tytułów doktora honoris causa. W okresie II wojny światowej uczelnia poniosła ogromne straty materialne oraz kadrowe. Po zakończeniu działań wojennych Politechnika wznowiła działalność na wszystkich wydziałach. W 1947 oddano do użytku gmach elektrotechniki. W 1951 doszło do połączenia z Szkołą Inżynierską im. H. Wawelberga i S. Rotwanda, co pozwoliło na rozbudowę wydziałów mechanicznych. W 1967 został utworzony Ośrodek Naukowo-Dydaktyczny w Płocku. W 1991 powstała Szkoła Biznesu Politechniki Warszawskiej. Uczelnia stała się największym ośrodkiem kształcenia technicznego w Polsce, w 2019 prowadziła studia na 48 kierunkach i 19 wydziałach, studiowało w niej ponad 36 tys. osób.

Źródła: L. Staniewicz, Szkic historyczny [w:] Politechnika Warszawska 1915-1925: Księga Pamiątkowa, Warszawa 1925; Politechnika Warszawska 1915-1965, [kom. red. K. Kolbiński i in.], Warszawa 1965; 50 lat Politechniki Warszawskiej w Płocku, [zesp. red. A. Bukowski i in.], Płock 2017; J. Ruszkiewicz, 150 lat wyższego szkolnictwa technicznego w Warszawie, Warszawa 1976; Historia, https://www.pw.edu.pl/Uczelnia/Historia/Historia [dostęp: 21.04.2019].