Meissner Alfred

Z
Skocz do: nawigacja, szukaj

Meissner Alfred – ur. 4.10.1883 w Sławsku Wielkim, zm. 13.04.1952 w Warszawie, wybitny stomatolog, chirurg. W latach 1905-1908 odbył studia dentystyczne w Gryfii i Wrocławiu. Od 1908 pracował jako asystent Królewskiego Dentystycznego Instytutu Uniwersytetu w Monachium pod kierownictwem prof. O. Walkhoffa. W latach 1909-1913 odbył studia kliniczne w Lipsku i Monachium. W 1914 uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy „Der Zahnwechel in dermoidzysten der Ovarien”. Porucznik-lekarz i chirurg szpitali wojskowych w Monachium podczas pierwszej wojny światowej. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego. Kapitan, następnie major Wojska Polskiego. W 1919 powołany na współorganizatora Państwowego Instytutu Dentystycznego, późniejszej Akademii Stomatologicznej (dyrektor w latach 1922-1924). Kierownik Katedry Chirurgii Stomatologicznej w Warszawie. Prowadził pionierskie badania z zakresu chirurgii stomatologicznej. Autor nowych metod operowania zaburzeń rozwojowych szczęk i torbieli szczękowych i własnej metody faryngoplastyki. Zajmował się również patogenezą przyzębicy, protetyką, nowymi technikami narkozy i leczeniem ran postrzałowych szczęki. Wynalazca nowych narzędzi stomatologicznych, m. in. tzw. kleszczy meissnerowskich i dźwigni do usuwania korzeni. Prowadził operacje nowotworów szczęk. Stosował innowacyjną metodę plastycznych uzupełnień ubytków twarzy stosując jako jeden z pierwszych w Polsce tzw. płat Fiłatowa. Rektor Akademii Stomatologicznej w 1939. Podczas okupacji pracownik Związkowej Lecznicy Omega. Od 1940 prowadził przychodnię stomatologiczną, organizator szpitala na Hożej 13 podczas Powstania Warszawskiego. Żołnierz Armii Krajowej, pseudonim „Bakcyl”. Po 1945 zorganizował Wydział Stomatologiczny Uniwersytetu Łódzkiego, twórca tamtejszej Katedry Chirurgii Stomatologicznej. W 1946 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Twórca kilku łódzkich ośrodków chirurgii plastycznej i rehabilitacji wad rozwojowych twarzy oraz przychodni stomatologicznych. Autor ponad 30 prac naukowych, m. in. podręcznika „Stomatologia” (1950).

Źródła: Alfred Franciszek Seweryn Meissner, [1] [dostęp: 28.09.2020]; T. Ostrowska, Meissner Alfred Franciszek Seweryn [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. 20, Wrocław 1975; S. Pawłowska, Alfred Meissner, „Polski Tygodnik Lekarski” nr 50, 1953; Z. Woźniewski, Dziesięciolecie medycyny w Polsce Ludowej 1944-1954, Warszawa 1956.