Kwiatkowski Eugeniusz

Z
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kwiatkowski Eugeniusz – ur.30.12.1888 w Krakowie, zm. 22.08.1974 w Krakowie; chemik, polityk, minister przemysłu i handlu, wicepremier, minister skarbu w międzywojennej Polsce. Studiował na Politechnice Lwowskiej i w Monachium. W okresie studiów związał się z organizacjami niepodległościowymi: „Zetem” i „Zarzewiem”, był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich. W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich, członek Polskiej Organizacji Wojskowej. Podczas wojny polsko-rosyjskiej pracował w sekcji chemicznej Głównego Urzędu Zaopatrzenia Armii przy Ministerstwie Spraw Wojskowych. W 1921 wystąpił z wojska w stopniu porucznika. W l. 1923-1926 był dyrektorem technicznym w Państwowej Fabryce Związków Azotowych w Chorzowie; w l. 1924-1926 prezesem Polskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Województwa Śląskiego. Po przewrocie majowym rozpoczął karierę polityczną. W l. 1926-1930 był ministrem przemysłu i handlu, w 1928 r. został posłem z ramienia BBWR. Do ówczesnych jego dokonań należą m.in. rozwój przemysłu energetycznego, chemicznego (budowa w l. 1927-1930 Państwowych Zakładów Azotowych w Świerczkowie k. Tarnowa (późniejsze Mościce), rozwój gospodarki morskiej, głównie rozbudowa portu i miasta Gdyni oraz magistrali kolejowej Śląsk-Gdynia. Przyczynił się także do powstania polskiej floty handlowej i Dalekomorskiej Floty Rybackiej. Od 1.02.1931 do 10.1935 był dyrektorem Państwowej Fabryki Związków Azotowych w Mościcach. W 1932 r. został członkiem Rady Banku Polskiego i jego Komisji Walutowej. Od 12.10.1935 do 30.09.1939 wicepremier i minister skarbu. Doprowadził do zrównoważenia budżetu oraz wprowadził w życie Czteroletni Plan Inwestycyjny; autor planu modernizacji państwa 1939-1954. W l. 1939-1944 internowany w Rumunii, gdzie napisał Historię gospodarczą świata. Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do kraju. Od 07.1945 do 01.1948 aktywnie zaangażował się w odbudowę gospodarki morskiej jako Delegat Rządu do Spraw Wybrzeża i prof. Wyższej Szkoły Handlu Morskiego w Sopocie. W l. 1947-1952 był posłem na Sejm Ustawodawczy. W 1948 przeniesiony na przymusową emeryturę z administracyjnym zakazem pobytu na Wybrzeżu i w Warszawie. Po 1956 powrócił do aktywności, poświęcił się pracy naukowej z chemii, ekonomii i historii.


Źródło: M. M. Drozdowski, Archiwum polityczne Eugeniusza Kwiatkowskiego, Warszawa 2002; tenże, Budowniczowie II Rzeczypospolitej. Na przywitanie stulecia odzyskania niepodległości, Warszawa 2018; tenże, Eugeniusz Kwiatkowski, Wrocław 2001; tenże, Eugeniusz Kwiatkowski w polskiej historiografii i publicystyce historyczno-ekonomicznej, Warszawa 1992; tenże, Eugeniusz Kwiatkowski. Człowiek i dzieło, Kraków 1989; Kwiatkowski Eugeniusz [w:] Czy wiesz kto to jest?, red. S. Łoza, Warszawa 1938; A. Romanowski, Eugeniusz Kwiatkowski, Radom 2014; J. Zaręba, Eugeniusz Kwiatkowski – romantyczny pragmatyk, Warszawa 1998.