Kemula Wiktor

Z
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kemula Wiktor – chemik, specjalista w zakresie chemii analitycznej i elektroanalizy. Ur. 6.03.1902 w Ismaile, zm. 17.10.1985 w Warszawie. W 1921 podjął studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Doktorat uzyskał na podstawie pracy „O działaniu promieni ultrafioletowych na węglowodory szeregu metanowego”. W 1929 wyjechał do Pragi, gdzie prowadził badania z dziedziny polarografii. W 1936 uzyskał tytuł profesora. Okres 1939-1941 spędził we Lwowie. Po 1945 współpracował przy odbudowie gmachu Uniwersytetu Warszawskiego. W 1946 zorganizował w Kopenhadze Letnie Studium Polskie dla 250 studentów, tworząc ośrodek naukowy zajmujący się chemią nieorganiczną, organiczną, fizyczną i analityczną. Od 1950 członek Polskiej Akademii Umiejętności. Kemula stał się twórcą polskiej szkoły polarografii. Najważniejszym osiągnięciem było opracowanie w 1952 metody chromato-polarograficznej łączącej dwie niezależne techniki analityczne i wykorzystującej zjawisko inkluzji. Kemula łączył chemię analityczną z elektrochemią i odkrył metodę elektroanalityczną, czyli wolnotamperometrię inwersyjną. W 1958 opracował koncepcję „wiszącej” kroplowej elektrody rtęciowej. Kemula jest ponadto autorem ok. 400 publikacji naukowych, w tym również z innych dziedzin chemii takich jak spektralna analiza emisyjna, potencjometria czy wymiana jonowa. Chemia analityczna służyła mu do rozwiązywania bieżących problemów związanych z potrzebami społeczeństwa i gospodarki. Współpracował z Instytutem Badań Jądrowych, Instytutem Metali Nieżelaznych i Zakładem Materiałów Magnetycznych. Twórca Zakładu Fizykochemicznych Metod Analitycznych i Instytutu Chemii Polskiej Akademii Nauk. W l. 1969-1971 przewodniczący Działu Chemii Analitycznej Międzynarodowej Unii Chemii Czystej i Stosowanej. W 1968 opowiedział się po stronie protestujących studentów i został zwolniony z UW. Wspierał także robotników w 1976. W 1981 Kemula został przywrócony na UW, gdzie reaktywował działalność Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

Źródła: Skład Towarzystwa Naukowego Warszawskiego: Wspomnienia pośmiertne: Wiktor Kemula (1902-1985), „Rocznik Towarzystwa Naukowego Warszawskiego”, 48 (1985); A. Śródka, P. Szczawiński, Biogramy uczonych polskich. Materiały o życiu i działalności członków AU w Krakowie, TNW, PAU, PAN. Część III: Nauki ścisłe, Wrocław 1986; A. Hulanicki, Z. Galus, Profesor Wiktor Kemula i jego rola w chemii analitycznej i elektroanalizie, https://fbc.pionier.net.pl/details/nnTrWsz (dostęp 8.04.2019); Profesor Wiktor Kemula, http://ichf.edu.pl/gen_inf/gen_pl/07.pdf (dostęp 8.04.2019); Kemula Wiktor, https://encyklopedia.pwn.pl/haslo/Kemula-Wiktor;3921693.html, (dostęp 8.04.2019); A. Hulanicki, Wiktor Kemula (1902–1985), http://www.chem.uw.edu.pl/wp-content/uploads/2017/11/PATRON-Biblioteki-WCh-UW-prof.-W_Kemula.pdf (dostęp 8.04.2019).