Issak George

Z
Skocz do: nawigacja, szukaj

Isaak George – ur. 7.03.1933 w Pilicy, zm. 5.06.2005 w Birmingham, polsko-australijski astronom, wybitny fizyk i wynalazca. Pionier z dziedziny astrosejsmologii i heliosejsmologii. Po 1945 wraz z rodziną przeniósł się do Kolonii. W 1950 emigrowali do Australii. Absolwent University of Melbourne. W 1959 opatentował spektrofotometr do spektroskopii o bardzo wysokiej rozdzielczości, wykorzystując rezonansowe rozpraszanie światła przez atomy. Pracownik Imperial Chemical Industries w latach 1959-1960. Od 1961 wykładowca na University of Birmingham. Jego pierwsze badania dotyczyły wykorzystania efektu Mössbauera do precyzyjnych testów teorii względności. Stopień doktora uzyskał w 1966. Zainicjował badania nad rezonansową spektroskopią Ramana. Pod koniec lat 60, rozpoczął badania nad spektrometrem do wykrywania małych prędkości odruchowych gwiazd, spowodowanych przez sąsiadujące planety. Jako obiekt testowy użył Słońca. Dzięki jego badaniom w latach 70. prowadzono obserwacje Słońca z Teneryfy i Pic du Midi. Podjął pracę z użyciem przestrajalnych laserów barwnikowych do spektroskopii atomowej o bardzo wysokiej rozdzielczości. Używał optycznego rozpraszania rezonansowego do badania ładunków jądrowych oraz Słońca. W 1979 jako pierwszy wykrył 5-minutową oscylację słoneczną. Porównanie wyników pozwoliło na sformułowanie teorii, iż zaobserwowane 5-minutowe zmiany prędkości fotosfery są w istocie spójnymi oscylacjami, interpretowanymi jako tryby drgań Słońca. To odkrycie zapoczątkowało badania nad wnętrzem Słońca. Współtwórca Birmingham Solar Oscillations Network (BiSON) – sieci 6 spektrometrów umożliwiających długie oraz ciągłe obserwacje Słońca. W 1984 uzyskał tytuł profesora. Pod koniec lat 80. prowadził badania nad gwiazdami w celu wykrycia oscylacji. Opracował spektrometry gwiezdne, oparte o rezonans optyczny. Dzięki nim wykonał pomiary prędkości radialnej i pola magnetycznego z dużą precyzją. George Isaak dokonał także, wraz z Johnem Broadhursterem, potwierdzenia eisteinowskiej hipotezy o stałości prędkości światła. Laureat nagród Max Born Medal (1985) i Hughes Medal (1995). Autor ponad 150 publikacji naukowych.

Źródła: R. New, George Isaak (1933-2005), „Astronomy & Geophysics”, nr 46, 2005; Isaak, George Richard (1933 - 2005), [1] [dostęp: 1.06.2020]; P. B. Stark, Sounding the Sun: Helioseismology, [2] [dostęp: 1.06.2020]; A Journey to the Center of the Sun, [3] [dostęp: 1.06.2020].