Fundusz Bezrobocia

Z
Skocz do: nawigacja, szukaj

Fundusz Bezrobocia – instytucja powołana do życia 31.08.1924 na mocy ustawy o zabezpieczeniu na wypadek braku pracy z 18.07.1924 i realizująca zadania w zakresie nowoczesnej asekuracji od bezrobocia. Podstawowym zadaniem Funduszu było administrowanie środkami przeznaczonymi na zabezpieczenie na wypadek bezrobocia, czyli pobieranie składek, ustalanie wysokości zasiłków i ich wypłata oraz rejestracja osób bezrobotnych uprawnionych do otrzymywania świadczenia. Zajmowały się tym zarządy obwodowe Funduszu organizowane przy Państwowych Urzędach Pośrednictwa Pracy oraz tzw. instytucje zastępcze Funduszu oparte na wydziałach powiatowych (w 1933 było 20 zarządów obwodowych i około 300 instytucji zastępczych). Od 1925 Fundusz zajmował się też wykonywaniem na zlecenie rządu pomocy doraźnej dla osób pozbawionych pracy, które utraciły już prawo do zasiłku. W 1934 Fundusz przejął obowiązki dotychczasowych Państwowych Urzędów Pośrednictwa Pracy, w jego struktury weszło 20 istniejących wcześniej biur oraz 16 ekspozytur zajmujących się pośrednictwem pracy. Od tego czasu zadania Funduszu obejmowały: prowadzenie rejestracji, ewidencji i kontroli poszukujących pracy, przyjmowanie zgłoszeń robotników i pracowników umysłowych o zasiłki ustawowe, ewidencjonowanie zgłaszanego przez zakłady popytu na pracę, rekrutacja robotników do prac na robotach publicznych, informowanie odpowiednich instytucji o odmowie przyjęcia przez bezrobotnych proponowanej im pracy. Rozporządzeniem Prezydenta z 24.10.1934 z dniem 1.04.1935 nastąpiło połączenie Funduszu Bezrobocia z Funduszem Pracy, który przejął wszystkie zadania związane z obsługą rynku pracy. W okresie istnienia Funduszu Bezrobocia liczba ubezpieczonych od bezrobocia robotników wynosiła od niespełna 600 tys. w 1925 do miliona osób w 1929, liczba bezrobotnych pobierających przysługujące im z mocy ustawy zasiłki kształtowała się na poziomie od kilkudziesięciu do nieco ponad stu tysięcy, zaś ich udział w ogólnej liczbie zarejestrowanych poszukujących pracy wahał się od kilkunastu do nawet ponad 40 procent w pierwszych latach wielkiego kryzysu (na zasiłki wydawano wtedy około 100 mln zł).

Źródła: 10-lecie „Funduszu Bezrobocia”, „Codzienna Gazeta Handlowa” 1934, nr 173; P. Grata, Polityka społeczna Drugiej Rzeczypospolitej. Uwarunkowania – instytucje – działania, Rzeszów 2013; Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. o połączeniu Funduszu Bezrobocia z Funduszem Pracy , Dz. U. 1934, nr 94, poz. 849; Sprawozdanie z działalności Funduszu Bezrobocia przy Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej 1924-1925, Warszawa 1926; Sprawozdanie z działalności Funduszu Bezrobocia za rok 1934 i I kwartał 1935, Warszawa 1935; T. L., Połączenie Funduszu Bezrobocia i Funduszu Pracy, „Praca i Opieka Społeczna” 1934, nr 3.