Eberman Ludwik

Z
Skocz do: nawigacja, szukaj

Eberman Ludwik – konstruktor silników Diesla do niemieckich i austriackich łodzi podwodnych. Ur. 14.04.1885 w Wiedniu, zm. w kwietniu 1945 w Winterthur. Absolwent Szkoły Politechnicznej we Lwowie. W 1907 uzyskał dyplom inżyniera i wyjechał do Pragi. W 1908 pracował w fabryce maszyn „L. Zieleniewski” w Krakowie jako inżynier-konstruktor. W 1909 przeniósł się do Lwowa. Kierował odbudową spalonej fabryki sztucznego kamienia i dachówek. Od 1910 pracował w Maschinenfabrik Augsburg-Nürnberg jako konstruktor, następnie szef oddziału silników okrętowych. Firma produkowała silniki napędowe do niemieckich i austriackich łodzi podwodnych. Specjalnością Ebermana była konstrukcja silników Diesla. Wykonano ok. 500 wysokoprężnych silników spalinowych jego konstrukcji. Wykorzystano je podczas I wojny światowej. W 1918 wrócił do Polski i objął katedrę silników tłokowych Szkoły Politechnicznej we Lwowie. Uczył na przykładzie maszyn cieplnych tłokowych, parowych i spalinowych oraz filozofii konstrukcji. W 1921 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego „motorów cieplikowych”. W 1922 wraz z Heinrichem Strombeckiem i Otto Föpplem opublikował dzieło „Schnellaufende Dieselmaschinen”, w którym opracował rozdział o projektowaniu i konstrukcji silników. Od 1936 członek Polskiej Akademii Nauk Technicznych w Warszawie. W l. 1939-1945 przebywał w Szwajcarii, gdzie zaangażował się w kształcenie internowanych żołnierzy polskich. Opracował dla nich podręcznik „Podstawowe wiadomości z fizyki”. Według jego projektów konstruowano silniki spalinowe w fabrykach w Polsce, Belgii, Czechosłowacji, Austrii, Francji, Niemczech i w Wolnym Mieście Gdańsku. Eberman jest autorem licznych patentów w kraju i za granicą, m. in. na filtr na wysokie ciśnienie (1929), zawór rozruchowy do silników spalinowych (1931) i stawidło wlotowo-wylotowe do silników spalinowych (1931). Najważniejsze publikacje: „Wyrównanie napełnień przy stawidłach suwakowych” (1908), „Konstrukcje maszyn dla pary wysoko przegrzanej” (1910), „Motory Diesla do napędu okrętów” (1912), „Schnellaufende Dieselmaschinen” (1922) „Lokomotywy Diesel-elektryczne” (1929).

Źródła: Eberman Ludwik, „Biuletyn VPI” 2005, nr 27; L. Eberman, Lokomotywy i wagony o napędzie silnikami spalinowemi na wystawie techniczno-kolejowej w Seddinie, „Przegląd Techniczny” 1925, nr 25; L. Eberman, Podstawowe wiadomości z fizyki, Londyn 1946; Eberman Ludwik Tadeusz, [1] (dostęp 8.07.2019); Ludwik Eberman, [2] (dostęp 08.07.2019); Słownik polskich pionierów techniki, red, B. Orłowski, Katowice 1984.