Dziewulski Wacław

Z
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dziewulski Wacław – wybitny fizyk, autor metody pomiaru małych kątów skręcania płaszczyzny polaryzacji oraz techniki wytwarzania nalotów metalicznych w próżni. Konstruktor wielu przyrządów fizycznych. Zajmował się badaniem zjawisk magnetooptycznych. Prowadził badania dotyczące m.in. mechanizmu parowania rtęci i własności nalotów metalicznych, w tym m.in. ich struktury krystalicznej i oporu elektrycznego. Urodzony 29.09.1882 w Warszawie, zmarł 10.08.1938 w Wilnie. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, a następnie wyjechał do Getyngi, gdzie podjął badania nad magnetooptycznym zjawiskiem Kerra. Podczas pobytu w Manchesterze pracował nad zjawiskiem Zeemana w wodorze. Następnie został pracownikiem naukowym na Uniwersytecie Jagiellońskim. W Pracowni Radiologicznej Towarzystwa Naukowego Warszawskiego prowadził badania nad promieniotwórczością. Działał w Narodowym Związku Robotniczym. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do artylerii Legionów Polskich, tym samym wziął udział w bitwach nad Styrem i Stochodem (1915-1916). Asystent Zakładu Fizycznego Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie wykładał fizykę teoretyczną (od 1917). Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Zastępca prof. fizyki doświadczalnej (1919) i profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Stefana Batorego (U.S.B.) w Wilnie (1921). Organizator Zakładu Fizycznego U.S.B. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Przewodniczący komisji organizacyjnej Instytutu Fizyczno-Technicznego. Autor podręcznika "Podstawy fizyki" (1929) oraz założyciel czasopisma „Fizyka i Chemia w Szkole”. Aktywny uczestnik prac komitetu redakcyjnego „Acta Physica Polonica”. Twórca programów nauczania fizyki w gimnazjach i liceach.

Źródła: H. Niewodniczański, Dziewulski Wacław Michał [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. 6, Kraków 1948; B. Orłowski, Polski wkład w przyrodoznawstwo i technikę. Słownik polskich i związanych z Polską odkrywców, wynalazców oraz pionierów nauk matematyczno-przyrodniczych i techniki, t. 1,Warszawa 2015; J. Patkowski, S. Szczeniowski, Wacław Dziewulski, „Wszechświat” 1938, nr 7.