Dulęba Leszek

Z
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dulęba Leszek – ur. 19.05.1907 we Lwowie, zm. 17.02.1987 w Warszawie. Był konstruktorem lotniczym i wykładowcą akademickim. Ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej. W trakcie nauki czynnie działał w Sekcji Lotniczej Studentów Politechniki Warszawskiej uczestnicząc w konstruowaniu i budowie samolotów sportowych. W 1930 r., jeszcze w trakcie studiów, podjął pracę w Dziale Prób w Locie i prób przyrządów pokładowych w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa w Warszawie. Rok później uzyskał dyplom inżyniera. W latach 1932-1939 był konstruktorem w Doświadczalnych Warsztatach Lotniczych (RWD) na Okęciu. Ponadto pracował jako starszy asystent na Politechnice Warszawskiej. Brał udział w konstruowaniu i obliczaniu większości samolotów RWD: RWD-5, RWD-8, RWD-9, RWD-10, RWD-11, RWD-13, RWD-14 „Czapla”, RWD-15, RWD-16 „Osa”, RWD-17 i RWD-17W, RWD-18, RWD-19, RWD-20, RWD-21, RWD-22 i RWD-25. Po wybuchu II wojny światowej wraz z całą wytwórnią został ewakuowany do Rumunii. W 1940 r. podjął pracę w francuskiej wytwórni samolotów Dewoitine w Tuluzie, gdzie brał udział przy przeróbkach i przygotowaniu do produkcji samolotu myśliwskiego. W 1941 r. został przydzielony do Polish Air Force. W latach 1941-1946 pracował w fabryce samolotów Türk Hava Kurumu Ucak Fabrikasi (THK) Tureckiej Ligii Lotniczej w Ankarze. Kierował opracowaniem licencyjnego samolotu szkolnego Miles „Magister”, licencyjnych szybowców US-4, PS-2, Szeriemietjew Sz-5, DFS „Habicht”, szybowca transportowego THK-1, treningowego samolotu akrobacyjnego THK-2, samolotów THK-5 i THK-11. Ponadto przygotował dla Politechniki w Stambule wykłady z wytrzymałości konstrukcji lotniczych. Prowadził także z sukcesem badania krajowego drewna pod kątem użycia go w konstrukcjach lotniczych. W 1947 rozpoczął pracę w Centralnym Studium Samolotów. Pod jego kierunkiem opracowano CSS-11 oraz CSS-12 i opracowano dokumentację seryjnych samolotów CSS-13 i LWD „Junak 2”. W latach 1955-1957 pracował nad samolotem pasażerskim MD-12 w Biurze Konstrukcyjnym Instytutu Lotnictwa. W 1958 został przeniesiony do WSK-Okęcie, kontynuując prace nad MD-12. W kwietniu 1961 wycofał się z pracy w przemyśle lotniczym, mimo to pełnił rolę doradcy naukowo-technicznego w WSK-Okęcie. Równolegle z pracą konstrukcyjną prowadził zajęcia na uczelniach wyższych. W latach 1947-1957 był wykładowcą w Szkole Inżynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda w Warszawie, następnie na Politechnice Warszawskiej (po połączeniu obu szkół wyższych). Prowadził także badania naukowe konstrukcji kompozytowych, wiele jego prac znalazło zastosowanie w przemyśle lotniczym.

Źródła: L. Dulęba, A. Glass, Samoloty RWD, Warszawa 1983; A. Glass, Samoloty PZL 1928-1978, Warszawa 1980; (GR), Leszek Dulęba, „Skrzydlata Polska” 1963, nr 14; Dulęba Leszek, [1] [dostęp: 13.01.2019]; R. Gujski, Leszek Dulęba 1907-1987 – konstruktor, [2] [dostęp: 13.01.2019]; Leszek Mieczysław Dulęba (19 maja 1907-17 lutego 1987), konstruktor lotniczy, [3] [dostęp: 13.01.2019]; K. Rydołowski, Leszek Dulęba – z cyklu wspomnień, [4] [dostęp: 13.01.2019].