Dega Wiktor

Z
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dega Wiktor – ur. 7.12.1896 w Poznaniu, zm. 16.02.1995 również w Poznaniu; chirurg, ortopeda. Był pionierem rehabilitacji narządów ruchu w Polsce. Od 1915 w armii niemieckiej, uczestnik powstania wielkopolskiego, w wojsku polskim do 1920. Studia medyczne rozpoczął w Berlinie w 1919, kontynuował je w Warszawie, od 1922 w Poznaniu. W l. 1925-1926 pracował w Lyonie i Paryżu. W 1928 został kierownikiem Poradni Sportowo-Lekarskiej w Poznaniu. W 1933 otrzymał stopnień doktora habilitowanego. W l. 1937-1939 był ordynatorem stworzonego według jego planów Oddziału Ortopedycznego Szpitala Miejskiego w Bydgoszczy. W wojnie obronnej służył w Armii Pomorze, ranny w bitwie pod Kutnem, 17.09.1939 trafił do niewoli (zwolniony w kwietniu 1940). W 1940 objął funkcję ordynatora Oddziału Chirurgii Dziecięcej w Szpitalu Karola i Marii w Warszawie; po kapitulacji powstania warszawskiego, w którym brał udział, wraz ze szpitalem ewakuowany pod Piotrków Trybunalski. Po wojnie wrócił do Poznania; od grudnia 1945 profesor Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu w Poznaniu (od 1950 Akademii Medycznej), kierownik Katedry i Kliniki Ortopedycznej. W 1956 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W klinice wprowadził własny program kompleksowego leczenia chorych z upośledzoną czynnością narządu ruchu. W 1960 stworzył w Poznaniu pierwszą na świecie Katedrę Medycyny Rehabilitacyjnej. Osiągane przez niego efekty skutkowały włączeniem rehabilitacji w ramy opieki medycznej (1969). W l. 1957-1967 był ekspertem Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) do spraw rehabilitacji. W 1970 Europejskie Biuro WHO uznało jego program kompleksowej rehabilitacji na każdym etapie leczenia za wzorcowy. Był twórcą nowych technik operacyjnych i metod leczenia, a jego prace dotyczące wrodzonych zwichnięć stawu biodrowego były podstawą do opracowania metody operacyjnego leczenia: osteotomii transiliakalnej. Był współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego. Za swe dokonania otrzymał wiele nagród i wyróżnień; w 1996 otrzymał Nagrodę im. Alberta Laskera, tj. najwyższą światową nagrodę w dziedzinie rehabilitacji przyznawaną przez Międzynarodowe Towarzystwo Rehabilitacyjne.

Źródła: W. Dega, Zapiski do autobiografii, cz. I. Moja droga życiowa do wiedzy i zawodu, „Kwartalnik Historii Nauki i Techniki” 1985, z.2; Dega Wiktor [w:] Kto jest kim w polskiej medycynie. Informator biograficzny, Warszawa 1987; R. K. Meissner, Wiktor Dega (1896-1995) [w:] Wielkopolanie XX wieku, red. A. Gulczyński, Poznań 2001; R. K. Meissner, Dega Wiktor [w:] Wielkopolski Słownik Biograficzny, kom. red. A. Gąsiorowski, J. Topolski, Warszawa-Poznań 1983; Wiktor Dega znany i nieznany, opr. I. Stasiewicz-Jasiukowa, Poznań 2000.