Łukasiewicz Ignacy

Z
Skocz do: nawigacja, szukaj

Łukasiewicz Ignacy – ur. 8.03.1822 w Zadusznikach nad Wisłą, konspirator, farmaceuta, wynalazca, przedsiębiorca, polityk, społecznik, filantrop, twórca przemysłu naftowego w Galicji. Uczestnik spisku niepodległościowego w 1846, więziony przez władze austriackie w l. 1846-1847. Po ukończeniu studiów farmaceutycznych w Krakowie i Wiedniu podjął pracę w aptece Piotra Mikolascha „Pod Złotą Gwiazdą” we Lwowie, gdzie wspólnie z Janem Zehem opracowali metodę rafinacji ropy naftowej oraz skonstruowali lampę naftową. Od 1854 prowadził aptekę w Gorlicach, gdzie doskonalił technologię oczyszczania nafty. Założyciel wraz z Tytusem Trzecieskim pierwszej na świecie kopalni ropy naftowej w Bóbrce, twórca pierwszej destylarni ropy w Ulaszowicach, od 1861 w spółce z Karolem Klobassą oraz Trzecieskim, która prowadziła pierwszy na świecie koncern naftowy obejmujący kopalnię oraz rafinerię (w Polance, od 1865 w Chorkówce, gdzie również zamieszkał). Prowadzone przez niego przedsiębiorstwa charakteryzowały się wysokim poziomem stosowanej technologii produkcji, stając się wzorem dla innych nie tylko galicyjskich zakładów, zaś skupiająca robotników w Bóbrce kasa bratniej pomocy oferowała im zasady wsparcia o wiele lat wyprzedzające epokę. Zasługi dla rozwoju kopalnictwa naftowego, znakomite wyniki gospodarcze i ekonomiczne wciąż udoskonalanych kopalni w Bóbrce i rafinerii w Chorkówce oraz inwestycje w kolejne złoża uczyniły Łukasiewicza liderem galicyjskiego przemysłu naftowego. Był on organizatorem kilku kongresów naftowych, a także inicjatorem, współzałożycielem i pierwszym prezesem Krajowego Towarzystwa Naftowego (1879). Od 1868 członek Rady Powiatowej w Krośnie, szczególnie aktywny na polu rozbudowy dróg, od 1876 poseł do Sejmu Krajowego, gdzie przewodniczył komisjom górniczej oraz naftowej. W działalności publicznej zaangażowany w kwestie związane z rozwojem przemysłu naftowego, budową dróg w Galicji oraz rozwojem szkolnictwa powszechnego. Znany z dobroczynności filantrop, fundator szkół i obiektów sakralnych, założyciel i współudziałowiec kas samopomocowych dla chłopów w powiecie krośnieńskim, przez okolicznych chłopów powszechnie zwany Ojcem Łukasiewiczem, wraz z żoną Honoratą założył w Chorkówce szkołę koronkarską dla dziewcząt. Zmarł w Chorkówce 7.01.1882, jego pogrzeb zgromadził kilka tysięcy przybyłych z całej Galicji uczestników.

Źródła: W. Bonusiak, Szejk z Galicji. Ignacy Łukasiewicz 1822-1882, Rzeszów 2007; W. Bonusiak, Życie i działalność Ignacego Łukasiewicza, Rzeszów 1985; S. Brzozowski, Ignacy Łukasiewicz, Warszawa 1974; J. Dębski, Ignacy Łukasiewicz. Narodziny przemysłu naftowego, Warszawa 1955; B. Pratzer, A pieniądze zamieniał na ideały, Warszawa 2004; W. Roeske, Ignacy Łukasiewicz 1822-1882, Warszawa 1974; L. Tomanek, Ignacy Łukasiewicz. Twórca przemysłu naftowego w Polsce, wielki inicjator – wielki jałmużnik, Miejsce Piastowe 1928.