Łopatto Edward

Z
Skocz do: nawigacja, szukaj

Łopatto Edward – wynalazca, autor zapalnika granatów ręcznych. Urodzony 18.03/1.04.1891 w Dworzyszczach, zamordowany w kwietniu 1940 w Katyniu. Opatentował kilka wynalazków. Autor zapalnika czasowego ostrego do granatów ręcznych, na który udzielono patentu 4.12.1929. Współautor ćwiczebnych granatów ręcznych (wraz z Zygmuntem Krotkiewskim i Janem Muszalskim). Kapitan uzbrojenia Wojska Polskiego. Absolwent wileńskiej szkoły średniej chemiczno-technicznej. Odbył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej. Żołnierz armii Imperium Rosyjskiego podczas I wojny światowej, przystąpił do I Korpusu Polskiego generała Dowbór-Muśnickiego jako młodszy oficer. Działacz Samoobrony Wileńskiej (1918). Następnie wstąpił do Wojska Polskiego. Był podporucznikiem szwadronu zapasowego 13 Pułku Ułanów Wileńskich. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej (1918-1921). Został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1.06.1919 w korpusie oficerów rezerwowych jazdy. Pracował w Departamencie Warsztatów Amunicyjnych (1925-1928), a następnie pełnił służbę w III Departamencie Ministerstwa Spraw Wojskowych(1928), po czym został skierowany do służby na stanowisku oficera warsztatowego w Warsztatach Amunicyjnych Nr 1 w Warszawie. Przemianowany na oficera zawodowego w stopniu porucznika (1930). Otrzymał stopień kapitana ze starszeństwem (1932), a także został kierownikiem oddziału granatów w Warsztatach Amunicyjnych Nr 1 (1934). Następnie został przeniesiony do służby w Instytucie Technicznego Uzbrojenia (1935-1939). Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi i medalami: za wojnę 1918–1921, 10-lecia Odzyskanej Niepodległości oraz Medalem Interalliee.

Źródła: G. Franczyk, Polskie granaty 1919–1939, Kraków 2010; A. L. Szcześniak, Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk, Warszawa 1989; R. Rybka, K. Stepan, Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939, t. 29, Kraków 2006; „Wiadomości Urzędu Patentowego” 1930, z. 1.